Hier & nu | Deel 2: Verlatingsangst, therapie en paniekaanvallen

Hier & nu | Deel 2: Verlatingsangst, therapie en paniekaanvallenOp 13 mei deed ik een boekje open over mijn verlatingsangst. Ik vond het heel erg spannend, maar ben onwijs opgelucht dat ik het nu eindelijk “openbaar” heb durven maken. Het is namelijk niets iets om mij voor te schamen, gezien het feit dat van alle Nederlanders tussen de 18-64 jaar 42,7% ooit last heeft gehad van een psychische aandoening. Ik schrok echt van dat getal! Jij ook? Weg dus met dat taboe!

Echter plaatste ik al eerder een artikel hierover op mijn blog. Op 10/09/2014 plaatste ik namelijk dit artikel online waarin ik vertelde dat psychische stoornissen geen taboe meer mogen zijn. Het is al moeilijk genoeg om een dergelijk psychisch probleem te hebben en dan word het ook nog stilgezwegen.. waarom?

Ik ben dan ook erg blij dat mijn artikel over mijn verlatingsangst zo goed is opgepakt en dat het wellicht mensen stimuleert ook een boekje open te doen over zijn/haar problemen. Zo hoeven we niet meer te doen alsof alles perfect gaat, maar mogen we ook laten zien dat het leven niet altijd even makkelijk is.

“I’m too busy working on my own grass to notice if yours is greener”

INSPIRATIE
Gelukkig zie ik steeds vaker dat ook bloggers of Youtubers aangeven dat zij last hebben van depressies of angsten. Ik kan je meteen een aantal (ook recente) voorbeelden geven, namelijk:

* Monica Geuze: zij vertelde onlangs huilend in een video dat zij slecht in haar vel zit.
* Zoella: deze populaire vlogger vertelde in haar video over haar angststoornis en paniekaanvallen.
* Kim Donz: een blogger die ik recent ontdekt heb. Zij schrijft over leven met een (overgeef)fobie.
Iris: zij schrijft op haar blog over angst en paniekaanvallen.
* Michelle Steenman: “Ik wil niet dood, ik wil alleen hulp..”. Een treffend artikel in het AD.
* Carlijn: Burn-out/Depressie/Angst: haar verhaal!
* Kim: “Geen school, geen baantje. In plaats daarvan zit ik in therapie“.
* Agneta: “Hoe ik mijn depressie te lijf ging
* Iris en Dina: zij hebben regelmatig last van een hoofd vol confetti (ADD).
* Marion: mijn inspiratie om een boekje open te doen over mijn angsten en depressie. Marion schrijft op haar blog over haar depressie en eetstoornis. 

Zoals je kunt zien ben ik niet de enige die problemen ervaart in haar leven. Dat inspireerde mij om ook de stap te zetten om op mijn eigen blog te delen wat er momenteel gaande is in mijn leven.

alone__not_lonely__by_pascalcampion-d883vht

6 MAANDEN GELEDEN..
Begin 2014 heb ik eerst hulp gezocht bij Maatschappelijk Werk. Gezien dat niet genoeg hielp ben ik doorverwezen via de huisarts naar de GGZ. Eerst heb ik met een psychologe 1-op-1 gesprekken gehad, maar al gauw merkte ik dat dat ook niet genoeg hielp. Vervolgens werd ik op een wachtlijst geplaatst.

Ik startte begin november 2014 met deeltijd(schema)therapie. 3 dagen in de week intensief werken aan mijzelf. Ik kan je vertellen dat dit heel erg heftig is en niet alleen maar “goed” of “leuk”. Ik ben best wel hard (geweest) naar mijzelf toe en ik vind het moeilijk om mild voor mijzelf te zijn. Ik ben snel kritisch naar mijzelf toe en heb erg veel last gehad van mijn muur, ook wel afstandelijke beschermer genoemd.

Pascal CampionEN HOE GAAT HET NU?
Nu zijn we 6 maanden verder en ik ben enorm (!) vooruitgegaan. Ik ben minder kritisch, offer mijzelf niet meer op voor anderen, ben liever voor mijzelf, heb leren ontspannen en weet nu beter hoe ik met mijn angsten kan omgaan. En het beste van alles: mijn depressie is vrijwel niet meer aanwezig in mijn leven.

Wat helaas wel verergerd is, is mijn verlatingsangst. Dat is momenteel nog een hele strijd in mijn leven, maar met behulp van mijn vriend, mijn familie en vriendinnen zal ik ook deze angst overwinnen. Ik voel wel dat het stap voor stap beter gaat, maar het is moeilijk om dat tijdens een paniekaanval te kunnen zien. Het blijft dan een hele strijd om mijn negatieve gedachten weg te sturen of tegen te spreken. Het is veel ‘gemakkelijker’ om erin te blijven hangen.

Half juli zal ik de deeltijdtherapie verlaten en van het idee alleen al word ik verdrietig. Ik zal komende tijd alles eruit gaan halen wat erin zit, zodat ik een mooie toekomst tegemoet zal mogen gaan. Ik weet zeker dat dit mij gaat lukken! (bron foto’s: Pascal Campion).

“Let yourself heal.
You deserve to get better.”

Veel liefs, Stephanie ❤
Volg mij op Bloglovin, InstagramTwitter, Facebook, Pinterest en Youtube.

Advertenties

23 gedachtes over “Hier & nu | Deel 2: Verlatingsangst, therapie en paniekaanvallen

  1. Mijn heb je iig laten inzien dat we ons nergens voor hoeven te schamen!! En Door jou blog heb ik ook mijn verhaal online durven zetten!! Thanks ❤

  2. Wauw, 42,7% wat een groot aantal! Daar schrik ik ook wel van. Lief dat je mij ertussen hebt gezet! Al is de reden natuurlijk niet zo leuk, haha.

    Vaak heb je het zelf niet eens door hè, dat je zo een grote vooruitgang hebt. Goed dat je erbij stilstaat! En het verdrietige gevoel van deeltijd verlaten snap ik wel. Ik hoef nu alweer een jaar niet meer naar mijn psycholoog, maar ‘mis’ hem wel soms!

    1. Hi Kim! Wat een percentage hè, echt belachelijk hoog gewoon! Ik zie er ook echt tegenop om deeltijd te verlaten, het is zo’n hechte groep en ik kan mijn verhaal er goed kwijt. Heb je nog tips voor mij wat het afscheid betreft, haha? Kan mij goed voorstellen dat je je psycholoog mist! X

  3. Super dat jij het nu ook echt aandurft hier mee naar buiten te treden! Je had mijn artikel laatst al gelezen en mijn reden was ook vooral om dat taboe eens de wereld uit te helpen. Naast mijn werk als maatschappelijk werker, waar ik dit bijna dagelijks tegenkom, is het gewoon zo goed om te laten zien dat het mag en kan dat het niet goed gaat. Goed dat je ook terug kijkt en welke vooruit gangen je ervaart. Super goed!!

    Liefs Agneta

    1. Hoi Agneta, bedankt voor je fijne reactie! 🙂 Mooi dat jij dat werk kunt doen, dat zal zeker een hoop mensen helpen! En ook erg sterk jouw depressie-artikel! Artikelen als de jouwe (en nu ook de mijne) helpen hopelijk het taboe de wereld uit en hebben er bij mij voor gezorgd dat ook ik mijn verhaal heb durven doen. Ik voeg jouw link ook even toe aan mijn artikel! X

  4. Trots op je dat je er zo open over bent! Ik ben ook blij dat steeds meer bloggers enzo een boekje opendoen over hun psychische klachten. En dat aantal procent is inderdaad echt heel hoog! Ik vind het zo jammer dat het nog zo’n taboe is en je niet snel kan zeggen waar je last van hebt. Goed van je dat je de stap durfde te zetten om zulke intensieve therapie te nemen, dat is ook al heel lastig! Je mag heel trots zijn 🙂

    1. Hi Iris, dankjewel! Ik vind ook echt een vooruitgang dat steeds meer bloggers ook hun lastige momenten tonen, dat inspireert anderen hopelijk ook om ook zelf een boekje open te doen :). Er is een hele tijd geweest dat al die positieve berichten helemaal “in” waren op blogs, en juist die berichten weerhielden mij ervan om ook de negatieve kanten van het leven te laten zien. En nu toch maar die stap gezet, al voelt het nog erg eng! Bedankt voor je lieve woorden 🙂 x

  5. Het doet me heel erg veel om te lezen dat ik een inspiratie voor je ben geweest om over je angst en depressie te schrijven. Zelf schrijf ik er inderdaad best vaak over, maar ook dan blijft het nog iedere keer een stap. Maar precies wat jij zegt, het moet afgelopen zijn met de schaamte of het doen alsof. Er zijn zoveel mensen met psychische klachten. Moet je je eens voorstellen dat dat percentage met een gebroken been rondloopt? Nou, dan kunnen we onze lol op! Het taboe moet eraf, zodat er ook eens eerlijk gekeken kan gaan worden naar hoe het nou komt dat bijna de helft van alle mensen zo in de knoei zit met zichzelf en deze maatschappij. Want geloof me, het ligt echt niet allemaal aan onszelf!

    Knap dat je weer een stuk van je verhaal met ons deelt. Dapper ook. Ik kan me zo ontzettend goed voorstellen dat je er tegenop ziet om de therapie te verlaten. Maar geloof in je eigen kunnen. Je hebt zoveel geleerd. Je bent zo enorm gegroeid. Het gaat je lukken en je gaat een prachtige toekomst tegemoet.

    Liefs.

    1. Hi Marion! Nogmaals bedankt voor je artikelen en je openheid op je blog. Dat heeft mij echt doen besluiten gewoon de stap te zetten om ook mijn verhaal met de wereld te delen. Het is zo jammer dat je je moet schamen voor je psychische aandoening en dat er dus nog zoveel taboe op heerst. Ik geloof ook dat het niet allemaal aan onszelf ligt, maar ook zeker aan de maatschappij en de manier dat wij hier in het Westen (moeten) leven. Heel erg lief je bemoedigende woorden, dankjewel! Hetzelfde geldt voor jou ❤ xx

  6. Hi!
    Wat een mooi artikel. Het is fijn om te lezen dat je qua depressie zulke enorme stappen hebt gemaakt en de depressie bijna niet meer in je leven aanwezig is! Dat is echt heel knap. 🙂 Heb je toch maar mooi voor elkaar gekregen.
    De verlatingsangst is heftiger geworden – wellicht ook omdat je iets anders “weg” hebt gekregen? Vaak hoor je dat het een sterker wordt als het ander minder sterk wordt. Ik hoop dat je in de laatste maanden deeltijd nog heel veel kunt meepakken en zo ook je verlatingsangst te verminderen. Op die manier hoop ik voor je dat je geluksgevoelens de overhand gaan nemen, dat heb je wel verdiend! 🙂 Je bent in elk geval goed op weg!
    Natuurlijk is het onwijs lastig om zo’n plek als de deeltijd los te laten en te verlaten, daar mag je best verdrietig om zijn. Het is niet niks! Je hebt daar toch een tijd gezeten en heel veel gedeeld en geleerd. Succes met het afscheid nemen, ik hoop dat je het voor jouw gevoel goed kunt afsluiten. Mag je daarna nog verder bij een psycholoog (individueel) oid?

    Heel veel succes nog de komende maanden!
    Veel liefs, Kim

    1. Hey Kim! Dankjewel, lief dat je de moeite hebt genomen te reageren op mijn artikel :). Stiekem heel spannend om dit online te zetten! Ja, je hebt helemaal gelijk inderdaad. Ik had aan het begin namelijk ook veel last van de schema’s “extreem hoge eisen” en “zelfopoffering”. Nu deze een heel stuk zijn gezakt qua scores, komt juist de angst voor verlating meer opspelen. Ook het schema wantrouwen/misbruik is voor mijn gevoel (blijkt niet direct uit de scores, maar dat hoeft ook niet zeggen ze) meer aanwezig. Ik hoop ook dat de laatste maanden nog erg nuttig zullen zijn, ik heb het idee dat ik pas na 5 maanden mij echt durf open te stellen. Jammer dat dat zoveel tijd nodig heeft en dat dus nu pas is gekomen, haha.

      Daarna krijg ik inderdaad nog wat nazorg (individueel idd) en hopelijk werkt de therapie goed door wanneer ik gestopt ben. Ik zit er ook aan te denken nog een extra therapie o.i.d. te volgen voor mijn verlatingsangst, want de paniekaanvallen zijn nog best vaak aanwezig.

      Dankjewel, lief van je! xx

  7. Hé jeetje, dit is de eerste keer dat ik op je blog kom, maar wat ontzettend dapper om er zo over te schrijven. Ik weet niet zo goed wat ik verder moet reageren, maar dat wou ik even kwijt. Je bent gaaf! (En je hebt een nieuwe volger!)

  8. Wat super goed dat je hier een boekje over open doet! Ik vind dat echt heel knap van je. Verlatingsangst is inderdaad echt een taboe in onze maatschappij. Volgensmij heeft Veracamilla ook echt last van angsten enzo, dus je bent inderdaad echt niet de enige.
    Kan me trouwens best voorstellen dat je je soms verdrietig voelt hoor. Zelf ben ik soms ook echt bang om “verlaten” te worden.

  9. Ik zal deze link van je blog even door geven aan een vriend van me. Die zit namelijk ook met verlatingsangst. Misschien kan het hem ook wel een beetje helpen zo. Openheid is belangrijk alleen word het met dit soort dingen niet door iedereen gewaardeerd of als onzin gezien wat erg jammer is.

  10. Heel mooi en open artikel, Stephanie! Respect! Ik vind het heel knap van je dat je er actief mee bezig bent om hiermee te dealen, dat lijkt me best moeilijk.

  11. Ik had je per ongeluk ontvolgd maar ik volg je weer hoor! Onwijs dapper dat je je verhaal doet, ik weet hoe moeilijk dat kan zijn. En ik vind het onwijs lief dat je mijn naam hebt genoemd. De meeste blogs in je rijtje kende ik eigenlijk nog niet, dus daar ga ik zeker een kijkje nemen

  12. Hallo Stephanie,

    Met veel interesse heb ik een aantal van je blogs gelezen.
    Ik heb ook deeltijdtherapie gedaan met schematherapie en pmt en sovar en beeldend enz.

    Ook ik heb en had verlatingsangst . Iets wat heel vroeg in je jeugd is ontstaan en dus ook heel hardnekkig kan zijn.
    Ik heb mezelf aangeleerd om ” iets ” maakt niet uit wat , in drie dingen te verdelen namelijk voorbereiding , het iets zelf , en de afronding .
    Neem je afscheid , je hebt veel voorbereiding nodig om het goed en passend te doen omdat het veel voor je betekent. Ik heb voor elk groepslid een gedicht geschreven en een cadeautje gehaald. Neem op de dag zelf de tijd hiervoor en geef van te voren aan dat je het lastig vind en de afronding is in deze heel belangrijk je hebt een onwijs zware taak op je genomen en gedaan en volbracht dus dat mag beloond worden. Wil je uit eten met je vriend of een stuk wandelen. Plan activiteiten zodat je niet in een gat valt . Vraag desnoods al een dubbel consult bij je huisarts aan voor een paar dagen erna enz. Gooi dus alvast boeien uit zodat je zwart gaat wat meer op een te overwinnen taak gaat lijken.

    Ik heb bijvoorbeeld een jongen leren kennen waar ik onwijs gek op ben alleen ik duw hem steeds weg en ja dat wordt voor ons beiden nu wel zwaar.

    Ik hoop dat we misschien eens met elkaar in contact kunnen komen om eens ervaringen uit te wisselen.

    Groetjes Daniëlle

  13. Onwijs krachtig dat je hier uitgebreid je verhaal doet. Heb zelf ook veel last van verlatingsangst. Gelukkig kan ik er nu goed mee omgaan. Knap dat je er aan bent gaan werken.

Bedankt voor je reactie :)! Ik kom ook zeker een kijkje nemen op jouw blog.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s